I

Döndü alev, döndü tüm hızıyla...
Rüzgâr ki, bazen KIZIL bir alevdi...!
Ve geceye saklanırdı bazen.
Tuttu Yağmura karıştı
Yağmur ki SARI bir halkaydı
Rengiyle bile dalaşırdı ara-sıra
Tuttu Rüzgârı kucakladı
Eğildim, Yağmura baktım!
Kendimi gördüm aksinde...
Kendimi Sen sandım.
"Lodosun gözü yaşlı olurmuş, yağmuru beklermiş hep,görmesede özlermiş"
Öyle büyük özlemle sarılmak için atıldım!
Bulutlara hıncım yalanmış,
Yağmur Rüzgârı yıkarken gözyaşına karışan ben olmuşum...

                   II

Kızıldan çıktım ben, kızıl balçıkla yoğruldum!
İçimdeki dışıma çıkmış-dışımdaki içime!
Kızıl halka ve Sarı halka yer değiştirdi.
Çekildim bir köşeye, sessiz sedasız baktım olan-bitene...
Seni gördüm en umutsuz renklerin içinde...
Ebrû nun halkalarına baktım (...?...) etti,
Halkalardaki kıvrımları saydım (...?...) etti...
Yanına ismimede bir fırça darbesi istedim,
Boyalar bile isyan etti...

                       III

İsimler ki efsunludur!
Sade efsun değil, hem de büyülüdür!!!
Sanmam ki çıksın an gelip aklımdan
İsmini "Ateş Böceği" koyalım...
Söndüğün yerde, aradığını bulasın!
Lâkin,
Ateş Böceği demek, Hüzün demek...
Söndüğü yerde sana kavuşmam gerek!
Söndüğü(N) yerde benim tutuşturmam  gerek !!!